To nie jest changelog. To jest inna architektura.

Dziewięć zmian głównych z oficjalnego changeloga, każda w tym samym schemacie: co było, co jest, dlaczego, i co to daje serwerowi, który budujesz.

Usunięto Mcp-Session-Id z transportu Streamable HTTP. tools/list, resources/list, prompts/list przestały zależeć od tego, z którą kopią serwera rozmawiasz — bo żadna kopia niczego już nie pamięta między requestami. Jeśli serwer potrzebuje stanu między wywołaniami, dostaje go z powrotem jako zwykły, jawny argument narzędzia (uchwyt, ID zasobu) — nie z pamięci procesu.

Zobacz to na żywo — trzy kopie tego samego serwera za load balancerem, w obu modelach:

Skoro nie ma sesji, to nie ma sensu jednorazowy handshake, który tę sesję zakłada. Zamiast tego każdy pojedynczy request niesie w polu _meta to, co kiedyś ustalał initialize: wersję protokołu i capabilities klienta. Kliknij pola w JSON-ie poniżej:

{
  "method": "tools/call",
  "params": {
    "name": "get_weather",
    "_meta": {
      "io.modelcontextprotocol/protocolVersion": "2026-07-28",
      "io.modelcontextprotocol/clientInfo": {"name":"ExampleClient","version":"1.0.0"},
      "io.modelcontextprotocol/clientCapabilities": {},
      "io.modelcontextprotocol/logLevel": "info"
    }
  }
}

Skoro nie ma initialize, potrzebny jest inny sposób, żeby zapytać serwer „co w ogóle umiesz, w jakich wersjach". server/discover jest właśnie do tego — i w odróżnieniu od starego handshake'u jest opcjonalny dla klienta: możesz strzelić dowolnym RPC od razu i obsłużyć błąd UnsupportedProtocolVersionError, jeśli wersja się nie zgadza.

{ "jsonrpc":"2.0","id":"discover-1",
  "method":"server/discover" }
↓
{ "result": {
    "resultType":"complete",
    "supportedVersions": ["2026-07-28"],
    "capabilities": {"tools":{},"resources":{}},
    "instructions":"Ten serwer udostępnia pogodę i pliki.",
    "ttlMs": 3600000, "cacheScope":"public"
} }

# Python SDK v2 — realna logika negocjacji wersji,
# dokładnie tak jak to robi ClientSession.discover():
try:
    raw = await self.send_discover(LATEST_MODERN_VERSION)
except MCPError as e:
    if e.code != UNSUPPORTED_PROTOCOL_VERSION:
        raise
    data = types.UnsupportedProtocolVersionErrorData.model_validate(e.error.data)
    # przecina to, co WE wspieramy, z tym, co on wspiera
    mutual = [v for v in MODERN_PROTOCOL_VERSIONS if v in data.supported]
    if not mutual:
        raise
    raw = await self.send_discover(mutual[-1])  # najnowsza wspólna

Osobny endpoint GET SSE i metoda resources/subscribe zniknęły. Zamiast tego jest jeden request — subscriptions/listen — którego odpowiedź to długo żyjący strumień. Klient z góry mówi, jakich typów notyfikacji chce (opt-in), a serwer potwierdza to w pierwszej wiadomości strumienia. Zbuduj żądanie sam:

// Zaznacz filtr i kliknij „wygeneruj"…

from mcp.server.mcpserver import Context, MCPServer

mcp = MCPServer("Notebook")
NOTES = {"todo": "buy milk"}

@mcp.tool()
async def edit_note(name: str, text: str, ctx: Context) -> str:
    NOTES[name] = text
    # leci do wszystkich subskrybentów resourceSubscriptions dla tego URI
    await ctx.notify_resource_updated(f"note://{name}")
    return "saved"

To jest serce całej przebudowy. Przypomnij sobie sekcję I.7: serwer sam wysyłał NOWY request do klienta (sampling/createMessage, elicitation/create, roots/list) i musiał pamiętać, że czeka na odpowiedź, zanim dokończy oryginalne żądanie. Ten kanał przestał istnieć. Zamiast niego: serwer przerywa własną odpowiedź, mówiąc „potrzebuję więcej informacji" — a klient ponawia oryginalne żądanie, tym razem z odpowiedziami w bagażu.

tools/call id:1  arguments: { "name": "my-db" }

{ "resultType":"input_required",
  "inputRequests": { "region": {"method":"elicitation/create", …} },
  "requestState": "provision-v1"  // ⚠ opaque, chronione integralnościowo
}

{ "action":"accept", "content":{"region":"eu-central-1"} }

tools/call id:2
  input_responses: { "region": {"action":"accept","content":{"region":"eu-central-1"}} }
  request_state: "provision-v1"  // dokładnie to samo, co dostał w kroku 1

{ "content": [{"type":"text","text":"Provisioned 'my-db' in eu-central-1."}] }

from mcp_types import (
    CallToolResult, ElicitRequest, ElicitRequestFormParams,
    ElicitResult, InputRequiredResult, TextContent,
)
from mcp.server import Server, ServerRequestContext

ASK_REGION = ElicitRequest(params=ElicitRequestFormParams(
    message="Which region should the database live in?",
    requested_schema={"type": "object",
                       "properties": {"region": {"type": "string"}},
                       "required": ["region"]},
))

async def call_tool(ctx: ServerRequestContext, params) -> CallToolResult | InputRequiredResult:
    answer = (params.input_responses or {}).get("region")
    if not isinstance(answer, ElicitResult) or answer.content is None:
        # Pierwsze wywołanie (albo klient nic nie odesłał) — przerywamy.
        return InputRequiredResult(input_requests={"region": ASK_REGION},
                                  request_state="provision-v1")
    name = (params.arguments or {})["name"]
    text = f"Provisioned {name!r} in {answer.content['region']}."
    return CallToolResult(content=[TextContent(type="text", text=text)])

Last-Event-ID i numerowanie zdarzeń SSE zniknęły. Jeśli strumień się zerwie w trakcie żądania — nie ma „doczytywania od miejsca, w którym stanąłeś". Jest tylko jedno wyjście: ponów cały request z nowym id.

Drobne zmiany, które i tak zmienią Twój kod

Cmentarz — co zdeprecjonowano, nie usunięto (jeszcze)

Polityka wprowadzona tą rewizją (SEP-2596) daje minimum 12 miesięcy na deprecację przed usunięciem. Licznik poniżej liczy realny czas od 28 lipca 2026 do 28 lipca 2027 — sprawdź, ile zostało:

Sprawdź się: rewizja 2026-07-28