Rdzeń protokołu schudł. Extensions dowożą resztę.

Tasks, MCP Apps i Skills over MCP nie są już „eksperymentalnymi dodatkami do core" — są osobnymi, wersjonowanymi rozszerzeniami, które klient i serwer muszą jawnie wynegocjować.

Jak negocjuje się rozszerzenie

Extensions żyją w polu extensions wewnątrz capabilities — osobno po stronie klienta i serwera. Identyfikator MUSI mieć prefiks (te same zasady co klucze _meta), a pusty obiekt {} znaczy „wspieram, bez dodatkowych ustawień":

{ "capabilities": {
    "roots": {},
    "extensions": {
      "io.modelcontextprotocol/ui": { "mimeTypes": ["text/html;profile=mcp-app"] }
    }
  } }

{ "capabilities": {
    "tools": {},
    "extensions": { "io.modelcontextprotocol/tasks": {} }
  } }

Reguła fallbacku: jeśli jedna strona wspiera rozszerzenie, a druga nie — strona wspierająca MUSI albo wrócić do zachowania z rdzenia protokołu, albo odrzucić żądanie błędem. Nigdy nie „udawać", że wynegocjowano coś, czego druga strona nie zna.

Tasks — długo trwające operacje

Blokowanie połączenia na czas trwania operacji (CI pipeline, batch, zatwierdzenie przez człowieka) nie skaluje się — timeouty transportu i pośredników zabijają je po kilku-kilkunastu sekundach. Tasks dają serwerowi trwały uchwyt zamiast tego: taskId, po którym klient odpytuje.

{ "result": {
    "resultType":"task",
    "task": { "taskId":"tsk_8f2a", "status":"working",
      "ttlMs":600000, "pollIntervalMs":2000 }
  } }

tasks/get { "taskId":"tsk_8f2a" }
↓
{ "status":"completed", "result": {"resultType":"complete", …} }

MCP Apps — interaktywne UI w rozmowie

Tekst nie wystarcza, gdy użytkownik ma kliknąć region na mapie albo przeciągnąć suwak budżetu. MCP Apps pozwalają serwerowi zwrócić prawdziwą, interaktywną stronę HTML, renderowaną w piaskownicy wewnątrz rozmowy — nie jako link, tylko jako część czatu.